A páxina en branco

Din que hai escritores con medo a ver a pantalla en branco. En realidade dise que teñen medo á páxina en branco, pero supoño que nestes tempos ten máis sentido optar pola pantalla.

Si, empezar sempre é difícil.

Diario dun paraugas (III). Diego Ameixeiras.

"Empezou a chover. Cudeiro desenfundou o paraugas, un pequeno modelo cuxo dispositivo de apertura nunca funcionaba á primeira. Tivo que repetir a operación varias veces ata que por fin conseguiu abrilo, aínda a risco de deixar a pel dos dedos durante a manobra."

Asasinato no Consello Nacional.

Diego Ameixeiras.

A alegría

Todo o mundo sentiu algunha vez como os seus brazos se erguían sen avisar. É un acto involuntario, como o latexo do corazón. O reflexo perfecto do estado anímico de euforia e a mellor definición visual da palabra ledicia. Unha sensación marabillosa. Os brazos soben pero non para alcanzar o ceo, moi ao contrario, o que fan é abrirse cara aos lados nun intento de alcanzar o terreal. Porque a alegría non é un estado do divino, senón do humano, e alcanza o seu cumio cando é compartida. O que volvendo ao tema da definición visual se traduciría nunha aperta.

Todo isto forma parte da chamada linguaxe corporal, esa fala que si compartimos todos os habitantes do planeta. Ademais, este xesto de ledicia non só transmite, senón que tamén contaxia e incluso modela o noso comportamento. Tanto é así que psicólogos como Amy Cuddy recomendan adoptar posturas como esta, dominantes, antes de enfrontarse a situacións como unha entrevista de traballo.

Foto 1: Andy Dufresne e a ledicia da liberdade

Centrándonos no que ten de transmisión de sensacións, erguer os brazos é un xesto tan poderoso que foi utilizado desde sempre no cine para emocionar ao espectador. Cando Andy Dufresne logra escapar da prisión de Shawshank, isto é o primeiro que fai. Nunha desas escenas imprescindibles da historia do cine, a banda sonora aumenta o volume á vez que Andy quita a roupa de prisioneiro e baixo unha chuvia redentora festexa a súa liberdade.

Como con todo, a excesiva repetición desgasta, e moitas veces os xestos perden a carga emotiva que se lles supón. Por poñer un exemplo, que un xogador do Barça eleve os brazos, despois de meter o sexto gol do partido e cobrando el só máis que todo o resto do plantel rival, transmite máis ben pouco. A publicidade, a tele, os deportes, o cine etc. abusan todo o que poden para conseguir emocionar logrando que os habitantes do primeiro mundo vivamos vacinados contra a empatía.

Porén, e coma sempre, a vida e os sentimentos ábrense camiño, e a semana pasada moitos de nós recuperamos a emoción ao ver festexar algo. Por suposto non foi algo deportivo, pero tampouco unha historia cun final feliz. Non, isto é moito máis complicado.

As imaxes en cuestión son as dos rapaces africanos cruzando a valla de Melilla para conseguir entrar en Europa e converterse en inmigrantes ilegais, en sen papeis. Ese é o seu gran soño, en fin, non exactamente ese, pero si que é a pedra inicial para conseguilo.

Non quero facer disto un discurso sobre os beneficios da multiculturalidade, ou abrir un debate sobre a inmigración. Xa aviso que non estou preparado como para ter unha opinión madura sobre este tema. Tamén descoñezo se no asalto houbo enfrontamentos contra a policía, cidadáns de Melilla etc.

Agora ben, no que se refire á historia humana que hai detrás, creo que en moitos dos casos se trata de auténticos dramas humanos. Para empezar, estes rapaces non son norteafricanos. En realidade se trata xa de inmigrantes ilegais en Marrocos, que abandonaron os seus países escapando en moitos casos dunha morte segura. Cando por fin chegan á fronteira con Europa, permanecen agochados entre as montañas durante semanas ou meses agardando que se dean as condicións para intentar o asalto. E despois, no caso de que o consigan, a Garda Civil escóltaos ata o CETI, o Centro de Estancia Temporal para Inmigrantes. E para moitos a historia acaba aquí. Se os seus países de orixe os recoñecen serán deportados e a inversión de cartos e vida que fixeron quedará en nada. Outros terán máis sorte, non serán recoñecidos e tras un tempo recluídos en diferentes centros que seguramente supere o ano, cumprirán o seu soño, vivir en Europa, iso si, como inmigrantes ilegais.

Por iso as imaxes das súas celebracións entrando no CETI emocionan tanto. Porque ao contrario que Andy, eles non saen dunha prisión para montar un hotel en Zihuatanejo. Eles entran nun recinto rodeado por unha reixa e cun futuro de todo incerto. E porque aínda así, saben que esa é a decisión correcta, e que máis vale a incerteza que a morte segura. Como diría o propio Dufresne na frase máis famosa da película, "todo se reduce a unha simple elección, empeñarse en vivir ou empeñarse en morrer".

Eu non sei que clase de cambios hai que facer na política de inmigración. Certo é que me molestan as análises que co pretexto de dar distancia aos feitos, converten ás persoas en cifras, e ás vallas con coitela en medidas disuasorias.

Pero o que si que sei é que a eses homes e mulleres que conseguen chegar á meta non hai que recibilos con pelotas de goma. Moi ao contrario, o seu sería empregar os megáfonos para que soase o We are the champions de Queen, e sobre todo, ofrecerlles a aperta que piden cos seus brazos.

Foto 2: Inmigrantes no CETI de Melilla.

Fonte foto 1: fotograma da película Shawshank redemption. bplusmovieblog.
Fonte foto 2: EFE.

Diario dun paraugas (II). Xosé Miranda.

"A primeira vez que vin un trebello tal, foi nas mans, agora tan choradas, de Maeline, filla moza de El Rei. Era unha peza dunha delicada cor azul, semellando a súa tea as ás das bolboretas. Ten a forma dun caxato, construído en ferro e co mango de madeira. Do extremo superior, que é o oposto ó mango, péndelle a tea, tenue, e, sen embargo, impermeable. Esta tea leva debaixo unhas varas, finas coma de vimbio verde, tamén feitas en ferro, e chamadas «béstas», que se artellan nos bordes, por unha beira, e no extremo, pola outra, do eixo do paraugas. Cun enxeñoso mecanismo estas varas pódense pregar ou despregar, abrindo ou fechando así o paraugas, que serve para protexerse da chuvia (paraugas é, segundo é fácil deducir, para-augas)."

Xosé Miranda. Historia dun paraugas azul.

Premio García Barros no ano 1990.

Texto da contraportada.

Relatos e microrrelatos. Capítulo 2 - Unha historia americana.

Dinlle outro sorbo á sopa pero xa estaba fría. En fin, non hai cousa que máis me foda. Non sei, ás veces penso que a sopa é como unha metáfora da vida, e que se notas que arrefría é mellor arrancar e non mirar atrás. Levaba demasiado tempo nesa merda de pobo, e se eles comezaban a cansar de min, abofé que o sentimento era recíproco.

Chegara a Newtoon a principios do verán de 1982. Chicago parecía afogarme e necesitaba respirar aire puro. Así que cando o meu vello xefe, o señor McMardigan, faloume da posibilidade de volver traballar con el, non o dubidei e collín o primeiro autobús que saíu cara ao condado de Kindfield.

Que grande era o señor McMardigan, como o boto de menos. Con el o xornalismo adquiría outro significado. Non sei, simplemente velo teclear entre a néboa que saía do seu habano era algo marabilloso, case artístico. Agora ben, hei de recoñecer que o verbo non era a súa especialidade. Era un tipo deses obsesionado co cine de Hollywood das grandes frases, e de cando en vez intentaba aportar unha máxima que, tras varias reviravoltas na súa exposición, conseguía deixar atónita a toda a redacción, "Mira neno, non hai noticias malas nin boas, só periodistas inútiles incapaces de vender periódicos. Ou quizais quiosqueiros parvos que colocan atrás o que escriben os bos. Tanto dá, o caso é vender periódicos, e non sei que carallo fas que me segues mirando en vez de teclear".

Pero disto xa hai 4 anos. Ao vello falloulle o corazón 6 meses antes de xubilarse, unha mágoa. A súa esposa acabou cedendo e permitiu que o enterrasen coa súa olivetti dentro da caixa. Foi un auténtico espectáculo, a súa derradeira performance. O tipo estaba tan gordo que finalmente a máquina de escribir foi situada aos seus pés, doutro xeito a tapa non pechaba. Eu fun un dos seis agraciados co privilexio de transportalo ao buraco. Tanto pesaba o condenado, que mentres lle dabamos o último saúdo, as miñas bágoas de dor polo ombreiro maltreito provocaron que a viúva se agarrara a min buscando o consolo mutuo.

Despois diso todo comezou a ir a peor. Ao principio simples detalles, novas políticas de empresa, ou mellor, adaptacións aos novos tempos como lles gustaba dicir aos xefes. En fin, o caso é que sen eu darme conta, o que era unha simple bola de chicle ladeira abaixo, foi pegando toda a merda que atopaba á súa superficie ata converter a miña vida en miserenta...

E isto nos devolve ao presente e a unha sopa fría na cantina de Mary Lou. O certo é, que ben mirado, se tivese que recomendar algo de Newtoon sería este local. Dá igual que sexas branco, negro, xudeu, hispano ou marciano, Mary Lou sempre vai ter un sorriso e unha cunca de café preparada para ti. Non esperes que este sexa dunha gran calidade, e isto tamén vai polo sorriso, que máis dunha vez ten acabado como improvisada culler ao abrir a muller a mandíbula en exceso ao rir. Pero vaia, que é unha señora agradable, e iso é o que importa.

Levantei a vista da sopa e busquei a Mary Lou coa mirada. Non quería queixarme, tan só pagar a conta e despedirme dela para sempre. A decisión xa estaba tomada, volvería a Chicago. Desde a barra e antes de que eu lle dixera nada Mary Lou lanzoume un berro: "chuliño, hoxe estás pouco comedoriño, non si? Mira que che digo, estás invitado vale? A ver se mañá traes mellor cara que se te ve algo paliducho. E non te preocupes, que mañá vou poñer sopa de cuscús que sei que é a que che gusta a ti."

En fin, quizais teña razón a muller. Quizais se mañá atopo a sopa quente non me apeteza marchar. Non sei, de momento hoxe quedo e xa iremos vendo.

Diario dun paraugas (I). Paul Auster.

"Cando eu digo a palabra «paraugas», vostede ve un obxecto na súa mente. Vostede ve un tipo de bastón, con varas metálicas pregables na parte superior que forman unha armadura para un material impermeable que, ao ser aberto, protexerao da chuvia. Este último detalle é importante. Non só é un paraugas unha cousa, ademais é unha cousa que desenvolve unha función –noutras palabras, expresa a vontade do home.[...] Cando se arranca a tea do paraugas, é o paraugas aínda un paraugas? Vostede abre as varas e ponas sobre a súa cabeza, camiña baixo a chuvia e empápase. É posible continuar chamando a este obxecto un paraugas? En xeral a xente o fai. Como moito, dirán que é un paraugas roto. Para min isto é un erro serio, a fonte de todos os nosos problemas."

Paul Auster. Cidade de Cristal.

A triloxía de Nova York.

(Tradución libre ao galego)

Relatos e microrrelatos. Capítulo 1 - Os anos 2000.

"E se non existisen os detectives privados?"

"Home! que hostia dis? Non ves que as novelas están cheas deles."

"Si, pero todo iso é ficción. Como moito, podería chegar a crer que existen nas grandes cidades, pero para o que nos interesa a nós... Aquí, olvídate."

"En fin, é que pretender vivir diso nun sitio coma este. Non sei, supoño que é mellor que non os haxa. Quero dicir, se non existe demanda desa profesión é porque ou ben a policía traballa moi ben, ou os veciños non teñen nada que ocultar."

Fíxose o silencio. O taberneiro xirouse cara a eles desde a barra. Na súa boca, un escarvadentes co que facía malabarismos de esquerda a dereita e volta a empezar. Nas súas mans, un vaso de cristal que secaba cun pano que un día fora branco.

"Máis viño?" ofreceulles.

"Xa nos gustaría, pero non vai poder ser. Temos que volver ao choio que xa pasa do tempo de descanso."

Os homes levantáronse da súa mesa para ir pagar á barra. O taberneiro ergueu o vaso contra a luz do local, comprobou o grado de limpeza alcanzado e avaliouno como aceptable para as roldas da noite. A continuación agachouse e sacou dunha bolsa negra como as do lixo un anaco de cartón de tabaco. Incorporouse e mirou aos homes detidamente. Despois pasou a man esquerda por riba da cabeza e comezou a rascarse á vez que perdía a mirada no infinito.

"Era unha xerra de viño, unha tapa de xamón e...", intentou axudalo a recordar un dos homes.

"Sssshhh! Xa home xa, un momento", interrompeuno o taberneiro, que comezaba a facer a conta no cartón.

Desde o fondo do local, nunha mesa pegada ao baño de cabaleiros, un terceiro home alzou a voz á vez que pechaba o xornal que estivera lendo. "Non lles cobres, invito eu."

Un dos homes saíu na súa procura sorrindo e ofrecéndolle a man mentres o outro agradecía o xesto desde a barra.

"Carallo! Canto tempo!" berrou o que saíra na súa procura, "e que fas logo ti por aquí?"

"Pois de momento lendo o xornal hehe. Pero vaia, que quedei cun vello amigo para tomar un café e almorzar."

Despois dunha breve conversa sobre as opcións do Barça e Madrid na Copa de Europa, os homes despedíronse do seu benfeitor e por fin abandonaron a taberna para volver ao traballo.

Cruzando a rúa, o concelleiro de urbanismo, medio ambiente, medio rural, turismo, educación e infraestruturas achegábase cara a eles.

"Señores, volven para o cuartel?"

"Alá imos si."

"Moi ben, pois un saúdo á autoridade. Eu vou ver se leo un pouco o xornal."

Os homes asentiron, e mentres camiñaban, recuperaron a conversa.

"E quen era entón aquel señor?"

"E logo non sabes? É o que fixo os pisos novos que hai enfronte á praia, onde vive miña filla."

"Ahh, vale vale. Pero é de aquí?"

"Non, o que pasa que eu coñecino cando fun facer o bacharelato e coincidimos en clase. Xa daquela era moi listo."

"Aha."

"A verdade que progresou moito, é moi traballador."

"Pois iso está moi ben."

Carta de amor

"Recordo perfectamente a primeira vez que te vin. Como esquecela... Eu chegaba tarde á miña cita de estudio cos compañeiros de clase. O ascensor pechábase así que abalanceime sobre a porta. Ben mirado, agora mesmo xa non penso que chegase tarde, aquel era o momento xusto.

Ti estabas colocando o pelo diante do espello. Apenas te inmutaches, e botándome unha ollada de esguello, preguntaches a que piso ía. Pola contra eu si que quedei paralizado, como un escultor grego ao atopar as proporcións perfectas. Supoño que un nunca está preparado cando se trata de arte. Sexa como for, aquilo tampouco foi un erro, xa que me permitiu ver por vez primeira o teu sorriso ao repetir a pregunta.

Os días pasaron e eu non puiden deixar de vir diariamente á biblioteca. Necesitaba verte.

Sinceramente, non creo que ninguén no mundo pase as follas de Neruda coa sensualidade que ti o fas. Tampouco creo que alguén retarde con tanto misterio a elección de un DVD de cine clásico. E por suposto, non creo que ninguén poida entrar na sala infantil con esa cara de entusiasmo por atopar o Principiño.

Os días pasaron e nunca me atrevín a dicirche nada...

Pero de súpeto, unha tarde vin como deixabas unha carta de amor no concurso da biblioteca. Non o vou negar, as sensacións foron encontradas. Terías un namorado, ou como quixen sospeitar gustábache escribir?

Na vida hai que ver os sucesos como oportunidades, e esta abofé que non me vai escapar.

Por iso, cando este 14 de febreiro as cartas sexan publicadas, sei que saberás, SEI QUE SENTIRÁS, que esta carta é para ti. E cando ás sete da tarde baixes para o teu descanso, eu estarei alí, diante da máquina de café, cunha copia da Illa do tesouro, agardando que este apareza por fin.

O Almirante Benbow."

Esta que acabades de ler foi a carta coa que participei no Concurso de cartas de amor da Biblioteca municipal Ánxel Casal de Santiago DC (yeah!).

Como se pode ler no enlace, as bases eran moi sinxelas: tan só un folio a dobre espazo e un pseudónimo. Pouco máis había que pensar.

O premio, por suposto, tampouco era un gran reclamo; máis ben unha recompensa para fomentar a participación.

O certo é que ultimamente frecuento bastante esa biblioteca. Gústame o feito de pasear ata ela de parrafada cun colega e por riba, volver a casa con algunha película ou libro interesante. Un clásico 2x1.

Así que cando vin o do concurso das cartas de amor empezoume a dar voltas a cabeza co asunto. Ben mirado, tiña dous grandes atractivos: 

Un, poder gañar por fin un concurso literario.

Dous, enfrontarme a un encargo. Digo isto porque o de escribir cartas de amor non é precisamente o meu tema.

Finalmente o día 14 chegou, e do feixe de cartas que leu o xurado (si, había moitas) a miña non foi galardoada con ningún dos premios. Cada vez coido que se fai máis real aquilo de "o mundo vai ao carallo e nós poñémonos quentes" (tradución libre de Casablanca).

Polo tanto, boteille un ollo ao enderezo facebook da biblioteca para ver quen foran as gañadoras, e a outra cousa.

Agora ben, hoxe estiven outra vez por alí, e mentres agardaba no mostrador por un préstamo fixeime que tiñan expostas as cartas gañadoras e outras sete ou oito baixo o lema "SELECCIÓN DOUTROS PARTICIPANTES".

E si, alí no centro estaba a carta do Almirante Benbow...

A carta do Almirante Benbow. Febreiro de 2013, Santiago.

Non nos mires...

Co gallo do 14 N percorrín as rúas de Compostela nunha das mellores formas que nos permite a capital, en manifestación. Recoméndolle a todo o mundo que nunca se manifestara que probe algunha vez. É un acto cívico, que reforza o sentimento de pertenza á sociedade, que nos fai mellores cidadáns, que se amosa alegre ao presentarse como unha protesta e non coma un lamento. É algo marabilloso, e de momento, é de balde.

Ten ademais unha compoñente artístico-creativa que axuda a espertar as mentes. Os carteis xigantes, os cabezudos, a música, e por suposto, as coplas. Un pode recoñecer a alguén que estivo nas manifestacións da lingua só con empezar a cantar o xa mítico "mamá eu quero".

O 14 N tiña un aspecto curioso que o facía diferente do resto de manifestacións ás que fóra. Esta vez, os que moita xente sinala como parte do problema —UGT, CCOO e demais sindicatos tradicionais— non só se manifestaban xunto co resto, senón que eran os propios organizadores do evento.

Isto ía eu pensando durante o paseo polas rúas compostelás cando lembrei que fora eu, xunto a meu primo, quen por primeira vez cuestionara o papel destes sindicatos aló polos anos 90.

Este post é a historia de como un par de nenos de Vilagarcía racharon cos poderes establecidos fai case vinte anos.

Pero, por que atacar xa este tema se podemos ir un pouquiño máis polas ramas?

Poñámonos primeiro en situación, falemos do momento, o outono. 

A terceira das estacións do ano ten en Galicia un triplo florecer.

Por un lado aparecen na mesa grelos e castañas. Poden parecer simples alimentos, pero algo deben ter no seu interior que propician a aparición do seguinte dos froitos do outono, as ganas de protestar.

Si, este está un pouco rebuscado, quizais non sexa cousa nosa senón das circunstancias, do ambiente. O que si que é certo é que se volvemos a vista atrás, as grandes manifestacións sempre ocorren en outono. Como exemplos, a manifestación en Compostela organizada por Nunca Máis o 1 de decembro de 2002, ou a manifestación de Queremos Galego, tamén en Compostela, o 18 de outubro de 2009 (aínda agora se me poñen os pelos de punta rememorando o discurso de Xurxo Souto).

Claro que un pode pensar... esas son das que ti te lembras, seguramente houbo outras durante o ano. Sei que é así. Pero hai algo que lle dá ás manifestacións do outono un toque senlleiro e singular, o terceiro dos froitos do outono, o paraugas.

"Chegou o outono a Santiago e non todo son malas novas porque en outono, en Santiago, as papeleiras botan flor, e delas sae o froito que cura as molladuras." Outono de 2011, foto do autor.

O paraugas é case unha extensión do noso ser. Unha ferramenta que igual che aparta as silvas nos camiños que che vale para xogar a ser majorette. Hai quen incluso o sente como a súa Excalibur. Moitos vellos, recordando tempos mozos, adoitan levar o seu paraugas ao estilo mochilero; ben pretiño da cabeza e gardando as costas, preparado para ser desenvaiñado ao mínimo trazo de chuvia.

Na manifestación de Nunca Máis do outono do 2002, Manuel Rivas viu no paraugas un símbolo. Desde o seu atril no obradoiro puido comprobar como toda aquela "marea cívica" enchía a praza creando un manto que non era negro chapapote, senón negro paraugas. "O paraugas converteuse nun símbolo das liberdades", dixo. E dixo ben.

Este post é tamén a historia da primeira gran manifestación paraugueira do país.

Vaiamos por fin a aquel momento.

28/11/1993 o día que cambiou Vilagarcía. A Manifestación Antidroga.

Fai hoxe 19 anos tiña lugar a maior concentración de xente da historia da miña vila. Unha manifestación contra a droga na capital da ría que se convertera en símbolo do narcotráfico.

Había que axustar moitas contas. Durante as detencións da operación Nécora e o xuízo, todas as televisións acudían a Vilagarcía para informar ao tempo que sinalaban o problema e amosaban a nosa merda ao mundo. Necesitabamos que se oíse que diciamos que non. Necesitabamos que se oíse que pediamos xustiza e condenas exemplares. Necesitabamos que se oíse que os arousáns non eramos cómplices senón todo o contrario, os principais prexudicados.

Non había twitter, facebook... Se conseguimos que nos oísen, non o teño moi claro. 
Pero quizais conseguimos unha cousa moito máis importante, oírnos entre nós. De súpeto xa non era un problema que ocultar, do que avergoñarse. Vilagarcía, Arousa e toda Galicia se fixeran adultas de golpe. Non nos importaba o que dixeran de nós, estabamos alí para demostrar o que queriamos ser, e tomamos conciencia de que podiamos logralo permanecendo unidos.
Aquela tarde, a chuvisca fixo florecer os paraugas. A primeira colleita de paraugas da liberdade.

Faltaban 15 días para que eu cumprise 9 anos, iso deixa os meus recordos nese lugar entre a esaxeración e a visión do mundo dun neno. Parece perigoso, pero non vos preocupedes, para remedialo está youtube.

 Momentos senlleiros de non perder neste vídeo:

• 2:11, Un imberbe Gago que avanzaba xa pola metade da súa 1ª lexislatura.
• 3:09, A Praza de Galicia, como boto de menos a fonte luminosa.
• 3:55, Adriana Ozores? Non, Carmen Avendaño
• 4:35, Señoras cantando, e desmentindo por tanto o que din en telecinco no 1:42

E agora si, a anécdota.

O caso é que meus pais leváronos a min e a meu primo á que sería a nosa primeira manifestación, a Manifestación Antidroga.
Lembro mirar para arriba e ver todo aquel teito de paraugas que impresionaba. Tamén recordo a un grupo de señoras que de cando en vez arrancaban cunhas coplas que trouxeran preparadas. Un dos versos desas cancións  creo que dicía algo así como"queren matar os nosos filliños!".
A manifestación transcorría con tranquilidade, e unha vez que meu primo e eu entendemos de que ía o conto, estabamos como peixes na auga.
Entón, do interior da concentración comezou a soar un berro. Algo doado que todo o mundo comezou a corear. Meus pais tamén o facían. Non había máis que falar, era o noso momento. Se eses señores querían deixar as gorxas por algo xusto, abofé que podían contar coas nosas.
—NON NOS MIRES, ...!!!
—Oíches, non nos mires, e despois que?
—Non sei, eu tampouco os entendo.
—Ah claro! fíxate nese cartel de aí.
—Claro, claro.
—NON NOS MIRES, UGT!!!




Fonte Vídeo: youtube, canle miciudadfavorita

A Mesa Pola Normalización Lingüística denuncia galegofobia en torno á Operación Pokemon. (PARODIA)

ANTES DE LER A NOVA: 

Os que me coñecen persoalmente saben que son moi moi fan —seareiro que se diría en facebook— de páxinas de humor como El Mundo Today. Para os que non coñezan de que vai isto: simplemente inventan noticias e déixanse levar na redacción sen ningún tipo de autocensura. Recomendo encarecidamente que vos pasedes pola súa web, iso si, con panos de man cerca porque non ides parar de chorar coa risa.

Nesta entrada de blog fágolles unha pequena homenaxe copiando o seu estilo: invento unha noticia sobre algo que está de actualidade, e para adiante.

Agardo que vos guste e conseguir sacar algún riso, pero sobre todo espero que ninguén se sinta molesto ou ofendido. Se é así, as miñas desculpas por adiantado.

Ao tema, benvidos á primeira entrega do Jalisia News.

Segundo Carlos Callón: "non é normal que habendo tan bos mangas galegofalantes, o xulgado de Lugo escollese un que é monolingüe en castelán para darlle nome á operación". O debate trasládase ás redes sociais e alcanza o programa Luar.

A MESA POLA NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA DENUNCIA GALEGOFOBIA EN TORNO Á OPERACIÓN POKEMON.

A Operación Pokemon continúa a dar sorpresas un día despois da súa irrupción na escena pública. Se onte eran as detencións de dous alcaldes as que colocaban a Galicia no trend topic mundial, hoxe o debate trasladouse ao metalingüístico.

E é que á Mesa Pola Normalización Lingüística non lle sentou nada ben o nome que o xulgado que dirixe Pilar de Lara decidiu para dar nome á operación. Así, o presidente desta organización, Carlos Callón, non dubidou en amosar a súa indignación nunha rolda de prensa que tivo lugar ao longo desta mañá: "compañeiras e compañeiros, amigas e amigos, profesoras e profesores, nenas e nenos [...], [...], o que non pode ser é que desde as propias institucións non se protexa ao galego, pero por que Pokemon?" preguntábase na súa intervención, de hora e media aproximadamente. "Todos sabemos con quen está casada esa muller (pola xuíza), e de seguro que de facermos as oportunas investigacións chegariamos a atopar algún vencello co conselleiro Vázquez" argumentaba.

Para o dirixente da Mesa non é unha novidade a defensa dos debuxos animados galegos, ou no seu defecto, galegofalantes. Esta mesma semana publicaba en twitter un irónico "Por que a TVG vai emitir Os Bolechas na TVG2? Tal vez porque non hai TVG3?". Pero desta vez o desprezo á lingua alcanzou o seu límite. En declaracións en exclusiva para este xornal, Callón apuntaba que "non é de recibo. A min non me molesta que non se escolleran uns debuxos xenuinamente galegos, pero anda que non haberá exemplos de animacións galegofalantes... e se tiña que ser manga, aí están Son Goku ou Arale".

Reaccións.

A rolda de prensa non pasou inadvertida para outras asociacións. Así, Galicia Bilingüe enviaba un comunicado aos medios no que sinalaban á Operación Pokemon como outra estrataxema máis do "trilingüe Feijoo" que "sigue con sus mentiras, y ahora quiere meterles a los niños tan bien el japonés", apostilando cun "manda carallo" co que quixeron facer gala do seu harmónico bilingüismo. A propia presidenta da asociación, Gloria Lago, quixo entrar en directo nos micrófonos da cadena COPE para facer unha recomendación ao presidente da Mesa: "Carliños, mellor farías imitando a Bieitiño, e deixando o postiño" dixo en ton serio, amosando un nivel de formación de diminutivos en galego ao alcance de poucos. Ademais, aproveitou a ocasión para dar a súa opinión sobre un posible troco de nome para a operación: "a mi me gustaría Operación Don Quijote, no olvidemos que Cervantes le dedica más de una página a los gallegos, así que más bilingüe no puede ser".

Pola súa parte, A Liga Feminista Galega quixo facer fincapé no que elas entenden como"discriminación sexual inherente do termo Pokemon". E é que para elas, "non é xusto que nunha operación na que só están sendo inculpados ou investigados homes, a xustiza decida darlle o nome duns bechos que son a todas luces asexuados", e neste sentido sospeitan que "quizais se fosen mulleres as inculpadas, non habería por parte da policía ningún problema en usar Ally Mcbeal como nome para a operación".

O programa Luar busca atopar unha solución democrática ao conflito.

A cuestión sobre o nome, lonxe de apagarse co paso das horas, foi medrando en interese grazas ás redes sociais. Ata tal punto chegou o debate, que durante a noite de hoxe, o magazine de referencia da televisión de Galicia, Luar, decidiu levar a polémica ás pantallas de todos os xeriátricos.

Apoiándose nun sistema de voto telefónico, a audiencia do programa poderá votar pola súa opción preferida ou dar novas opcións. Un redactor deste xornal, acaba de conseguir pórse en contacto co director e presentador do programa, o senlleiro Xosé Ramón Gayoso, para saber como están os resultados neste momento. A continuación reproducimos a conversa:

—Boas noites amigo!

—Ola, boa noite.

—Boa noite amigo! como se chama?

—Miguel.

—E desde onde chama amigo?

—Daquí da redacsión do Jalisia News, en Vilagharsía.

—Ohh! Fermosa Vilagarcía, que marabillosas praias e que percebes tan saborosos que tedes por alí. Moi ben amigo, e por que nome lle gustaría votar?

—Home, eu basicamente chamaba para ver como estaban as cousas aghora mesmo...

—Moi ben amigo! Pois de momento encabeza a lista Operación Ardebullo, se ben é certo que está chamando moita xente desde A Coruña votando por Operación Plátano. Pero vaia, nós en realidade o que queremos é saber a súa opinión, amigo. Que me di?

—Bueno! Pois mira, xa que estamos, e que este ano volveron os máis jrandes, eu case que vou votar por Operasión Champú.

—Grazas amigo, para Vilanova que vai este forte aplauso de todos os luareiros.

—HABERÁ AMPLIACIÓN—

Foto 1: Carlos Callón e Fran Rei durante a conferencia de prensa. Fonte: Vieiros.

Foto 2: Xosé Ramón Gayoso durante un dos seus momentos máis senlleiros. Fonte: youtube