Relatos e microrrelatos. Capítulo 3 - A matanza.

Foi nunha cea de empresa. Eu volvera de China apenas un ano antes e comezara a traballar en Ourense. Nova cidade, nova vida, e sobre todo, nova climatoloxía. Aquela semana comezara o frío de verdade con temperaturas por debaixo dos cero graos centígrados. Na cea o ambiente era distendido e as cuncas de ribeiro axudaban a devolvernos a cor á cara. En realidade non se trataba dunha cea ao uso, senón que saíramos de tapas parando polos bares que os maiores festeiros da empresa recomendaban. Unha sorte de ruta da Esmorga, como non podía ser doutra forma en Ourense.

O percorrido levounos a un bar que tiña como especialidades a orella e o rabo de porco. A cousa íase relaxando e as conversacións migraban pouco a pouco do traballo a temas máis mundanos. Ao cabo descubrín que aquela semana todos comezaran coa época de matanza. Quizais aquelas cuncas axudaron a que a miña curiosidade vencera á miña vergoña urbanita, non o sei, pero o caso é que comecei a interrogalos sobre todo o ritual. As anécdotas de todos eles axudaron a construír un relato cheo a partes iguais de sangue e festa, e do que eles como ourensáns sentíanse orgullosos.

Eu quedara moi contento coas explicacións, polo visto a festa cambiara moito co decorrer dos anos, e agora apampábase ao porco antes de matalo para evitar o seu sufrimento. A nosa ruta continuou e tras os bares e as tapas chegaron as copas e os pubs. Con eles remataron as conversas que deron paso aos bailes duns corpos xa totalmente desinhibidos.

A madrugada botóusenos enriba antes do previsto, e eu que estaba moi canso decidín recoller o meu abrigo e despedirme para volver a casa. No camiño de volta volvín pasar por diante daquel bar no que coméramos orella. A reixa da entrada estaba a medio pechar e a luz apagada. Do seu interior saiu de súpeto un home que recoñecín como o camareiro que nos atendera. Saudeino automaticamente e el correspondeume ao tempo que do seu peto sacaba un cartón de rubio americano. A penas avanzara un par de metros cando aquel home chamou por min. Eu xa tiña preparada a resposta "síntoo, non fumo", pero o home sorprendeume con outra pregunta:

—Non es ti o que facía tantas preguntas sobre a matanza?

—Ah! Sisi, son eu— contestei sorrindo.

O home acendeu un cigarro e tras a primeira calada continuou falando:

—Pois mira rapaz, deixa que che conte unha cousa. A matanza non é só unha festa, a matanza divide a sociedade en catro tipos de persoas diferentes. Por unha parte están os vexetarianos: estes son a xente que está en contra e intenta boicotearte. Logo están os sensibles: estes so os que queren comer os chourizos pero escóndense dentro da casa para non escoitar os berros do porco nin ver o sangue. Son xente que quere os beneficios pero sen tomar riscos. O terceiro grupo son os comprometidos: estes son os que agarran ao porco. Quizais non lles guste o sangue, pero saben que calquera recompensa exixe un sacrificio previo. Finalmente están os executores:  estes son os que cravan o coitelo ao porco. A diferencia dos comprometidos, os executores si que desfrutan da matanza e do sangue.

—E estes serían os emprendedores, non? —interrompino eu entre risas— interesante análise.

—Non —contestou seriamente—, estes son os tolos.

Eu seguía sorrindo, pero a seriedade do meu interlocutor tornara a situación en algo incómoda e os dous quedamos sumidos no silencio. Decidín despedirme para seguir o meu camiño, pero chegados a este punto a miña curiosidade era tal que antes de dar o primeiro paso os meus beizos sorprendéronme cuspindo unha última pregunta:

—E ti, en que grupo de persoas estás?

O home fitoume ao interior dos meus ollos e deu unha longa calada antes de responder:

—Eu son un executor.

A continuación tirou a cabicha e volveu a entrar no bar sen despedirse. Eu regresei dereito a casa. A calefacción deixara de funcionar varias horas antes, así que como facía tanto frío decidín quentar no microondas unha almofada de sementes para quentar os pés mentres durmía. Un ruído no portal sorprendeume mentres agardaba porque o microondas deixara de dar voltas. Identifiqueino como algo metálico. Seguramente as chaves doutro que volvía de troula. A persoa que acababa de entrar no edificio comezou a subir de forma lenta e pesada as escaleiras. Cada chanzo que subía facía retumbar o chan. De súpeto volveu a producirse un ruído metálico. Pero desta vez estaba claro que non se debía ao son dunhas chaves ao caer. Era outra cousa, como unha folla de aceiro ben afiado. A temperatura do meu corpo subiu de golpe e xa non necesitaba a almofada de sementes. O meu corazón púxose a mil, aquel ruído só podía ser o dun enorme coitelo. Abalanceime sobre a porta e dinlle todas as voltas que puiden á pechadura. Botei unha ollada polo ferrollo, a luz estaba acendida e podía ver un anaco da escaleira. Con todo xa non se escoitaban pasos, quen fora que estivese aí parara. O timbre do microondas chamou por min. Recollín a almofada e metinme en cama intentando convencerme de que todo eran imaxinacións miñas. Ao cabo quedei durmido.

Á mañá seguinte sorría mentres almorzaba e recordaba todo o sucedido a noite anterior. A capacidade de autosuxestión da mente humana non ten límites. Pero o sono todo o cura, e eu recuperara o humor e tan só pensaba en aproveitar aquel día festivo para volver a Vilagarcía. Recollín todo rápido e saín a polo coche. Ao baixar o último tramo de escaleiras tropecei con varios veciños que discutían acalorados. Preguntei que pasara, e un deles sinaloume o portal. "Mira, algún simpático que non tiña outra cousa que facer onte. O presidente acaba de marchar a comisaría a poñer unha denuncia". Diante da porta había un gran charco de sangue e unha cachucha de porco sobre el. Aquela visión provocou no meu corpo unha baixada de tensión e caín cara atrás con sorte de quedar sentado. Un dos veciños comezou a darme aire ao tempo que me preguntaba "pero que tes? que che pasa?". De súpeto o portal abriuse e apareceu o presidente da comunidade. Viña só e traía mala cara.

—Pero Manolo —preguntoulle un dos veciños— como é que non vén a policía a levantar acta?

—Non te preocupes, virá máis tarde —contestou en voz baixa o presidente.

—Desde logo non sei para que pagamos os impostos —comezou a queixarse un dos veciños— cando os necesitas nunca están. Que terán tan importante para non vir aquí xa no momento?

—Debe coincidirlles coa hora do café —contestou outro.

—Non é iso Pepe —interrompeuno o presidente cun xesto serio­—, hoxe a policía ten preocupacións maiores. Esta madrugada asasinaron aos donos dun bar do centro. Ese no que fan tan ben a orella.

—De verdade? Onde imos parar! Seguro que foi algún drogadicto para roubar cartos! —regresou á carga o veciño que se queixara da policía.

—Hai algo máis que iso Pepe —continuou o presidente— os corpos apareceron despezados, abertos en canal, sen as vísceras e colgados na cámara frigorífica.

Fíxose o silencio. Todo o mundo miraba con incredulidade ao presidente e con incapacidade para pronunciar ningunha palabra máis. Ao cabo, unha das veciñas preguntou en alto o que todos reflexionaban no seu interior:

—Pero... quen podería... que clase de tolo...?

Aínda sentado nas escaleiras recuperei o alento e trataba de asimilar toda aquela información. A miña mente repasaba cada detalle das últimas doce horas. Como era posible? Aquilo parecía un soño. Un pesadelo no que eu era o único que sabía a resposta á pregunta da señora, no que eu sabía que o culpable... fora un executor.

Relatos e microrrelatos. Capítulo 2 - Unha historia americana.

Dinlle outro sorbo á sopa pero xa estaba fría. En fin, non hai cousa que máis me foda. Non sei, ás veces penso que a sopa é como unha metáfora da vida, e que se notas que arrefría é mellor arrancar e non mirar atrás. Levaba demasiado tempo nesa merda de pobo, e se eles comezaban a cansar de min, abofé que o sentimento era recíproco.

Chegara a Newtoon a principios do verán de 1982. Chicago parecía afogarme e necesitaba respirar aire puro. Así que cando o meu vello xefe, o señor McMardigan, faloume da posibilidade de volver traballar con el, non o dubidei e collín o primeiro autobús que saíu cara ao condado de Kindfield.

Que grande era o señor McMardigan, como o boto de menos. Con el o xornalismo adquiría outro significado. Non sei, simplemente velo teclear entre a néboa que saía do seu habano era algo marabilloso, case artístico. Agora ben, hei de recoñecer que o verbo non era a súa especialidade. Era un tipo deses obsesionado co cine de Hollywood das grandes frases, e de cando en vez intentaba aportar unha máxima que, tras varias reviravoltas na súa exposición, conseguía deixar atónita a toda a redacción, "Mira neno, non hai noticias malas nin boas, só periodistas inútiles incapaces de vender periódicos. Ou quizais quiosqueiros parvos que colocan atrás o que escriben os bos. Tanto dá, o caso é vender periódicos, e non sei que carallo fas que me segues mirando en vez de teclear".

Pero disto xa hai 4 anos. Ao vello falloulle o corazón 6 meses antes de xubilarse, unha mágoa. A súa esposa acabou cedendo e permitiu que o enterrasen coa súa olivetti dentro da caixa. Foi un auténtico espectáculo, a súa derradeira performance. O tipo estaba tan gordo que finalmente a máquina de escribir foi situada aos seus pés, doutro xeito a tapa non pechaba. Eu fun un dos seis agraciados co privilexio de transportalo ao buraco. Tanto pesaba o condenado, que mentres lle dabamos o último saúdo, as miñas bágoas de dor polo ombreiro maltreito provocaron que a viúva se agarrara a min buscando o consolo mutuo.

Despois diso todo comezou a ir a peor. Ao principio simples detalles, novas políticas de empresa, ou mellor, adaptacións aos novos tempos como lles gustaba dicir aos xefes. En fin, o caso é que sen eu darme conta, o que era unha simple bola de chicle ladeira abaixo, foi pegando toda a merda que atopaba á súa superficie ata converter a miña vida en miserenta...

E isto nos devolve ao presente e a unha sopa fría na cantina de Mary Lou. O certo é, que ben mirado, se tivese que recomendar algo de Newtoon sería este local. Dá igual que sexas branco, negro, xudeu, hispano ou marciano, Mary Lou sempre vai ter un sorriso e unha cunca de café preparada para ti. Non esperes que este sexa dunha gran calidade, e isto tamén vai polo sorriso, que máis dunha vez ten acabado como improvisada culler ao abrir a muller a mandíbula en exceso ao rir. Pero vaia, que é unha señora agradable, e iso é o que importa.

Levantei a vista da sopa e busquei a Mary Lou coa mirada. Non quería queixarme, tan só pagar a conta e despedirme dela para sempre. A decisión xa estaba tomada, volvería a Chicago. Desde a barra e antes de que eu lle dixera nada Mary Lou lanzoume un berro: "chuliño, hoxe estás pouco comedoriño, non si? Mira que che digo, estás invitado vale? A ver se mañá traes mellor cara que se te ve algo paliducho. E non te preocupes, que mañá vou poñer sopa de cuscús que sei que é a que che gusta a ti."

En fin, quizais teña razón a muller. Quizais se mañá atopo a sopa quente non me apeteza marchar. Non sei, de momento hoxe quedo e xa iremos vendo.

Relatos e microrrelatos. Capítulo 1 - Os anos 2000.

"E se non existisen os detectives privados?"

"Home! que hostia dis? Non ves que as novelas están cheas deles."

"Si, pero todo iso é ficción. Como moito, podería chegar a crer que existen nas grandes cidades, pero para o que nos interesa a nós... Aquí, olvídate."

"En fin, é que pretender vivir diso nun sitio coma este. Non sei, supoño que é mellor que non os haxa. Quero dicir, se non existe demanda desa profesión é porque ou ben a policía traballa moi ben, ou os veciños non teñen nada que ocultar."

Fíxose o silencio. O taberneiro xirouse cara a eles desde a barra. Na súa boca, un escarvadentes co que facía malabarismos de esquerda a dereita e volta a empezar. Nas súas mans, un vaso de cristal que secaba cun pano que un día fora branco.

"Máis viño?" ofreceulles.

"Xa nos gustaría, pero non vai poder ser. Temos que volver ao choio que xa pasa do tempo de descanso."

Os homes levantáronse da súa mesa para ir pagar á barra. O taberneiro ergueu o vaso contra a luz do local, comprobou o grado de limpeza alcanzado e avaliouno como aceptable para as roldas da noite. A continuación agachouse e sacou dunha bolsa negra como as do lixo un anaco de cartón de tabaco. Incorporouse e mirou aos homes detidamente. Despois pasou a man esquerda por riba da cabeza e comezou a rascarse á vez que perdía a mirada no infinito.

"Era unha xerra de viño, unha tapa de xamón e...", intentou axudalo a recordar un dos homes.

"Sssshhh! Xa home xa, un momento", interrompeuno o taberneiro, que comezaba a facer a conta no cartón.

Desde o fondo do local, nunha mesa pegada ao baño de cabaleiros, un terceiro home alzou a voz á vez que pechaba o xornal que estivera lendo. "Non lles cobres, invito eu."

Un dos homes saíu na súa procura sorrindo e ofrecéndolle a man mentres o outro agradecía o xesto desde a barra.

"Carallo! Canto tempo!" berrou o que saíra na súa procura, "e que fas logo ti por aquí?"

"Pois de momento lendo o xornal hehe. Pero vaia, que quedei cun vello amigo para tomar un café e almorzar."

Despois dunha breve conversa sobre as opcións do Barça e Madrid na Copa de Europa, os homes despedíronse do seu benfeitor e por fin abandonaron a taberna para volver ao traballo.

Cruzando a rúa, o concelleiro de urbanismo, medio ambiente, medio rural, turismo, educación e infraestruturas achegábase cara a eles.

"Señores, volven para o cuartel?"

"Alá imos si."

"Moi ben, pois un saúdo á autoridade. Eu vou ver se leo un pouco o xornal."

Os homes asentiron, e mentres camiñaban, recuperaron a conversa.

"E quen era entón aquel señor?"

"E logo non sabes? É o que fixo os pisos novos que hai enfronte á praia, onde vive miña filla."

"Ahh, vale vale. Pero é de aquí?"

"Non, o que pasa que eu coñecino cando fun facer o bacharelato e coincidimos en clase. Xa daquela era moi listo."

"Aha."

"A verdade que progresou moito, é moi traballador."

"Pois iso está moi ben."