A Odisea. Maxia en Song Shan Lake.

Todo sucedeu moi rápido, e cando agora o penso non podo parar de sorrir. Foi maxia pura.

O máis estraño é que teño a impresión de que as cousas non sucederon por azar. A maxia veu precedida dunha serie de decisións, aparentemente sen importancia, que me conduciron ata o tesouro final.

Esta é a historia do paseo máis extravagante que tiven en bicicleta.

Foi o sábado a mediodía. Todo comezou cando estaba na metade do meu clásico percorrido en bici por Song Shan Lake e dispoñíame a encarar o camiño de volta a casa. O carril bici nese lugar  vai pegadiño a unha gran avenida de 3 carrís de dirección en cada sentido. Unha cousa que pasa en Song Shan Lake é que a vexetación que limita as rúas é tan mesta, que un nunca sabe o que pode haber a tan só tres metros en paralelo da estrada. Quizais un bosque, un lago, un solar en construción, unha autoestrada...

O caso é que mentres eu pedaleaba empecei a escoitar a voz dun home dicir os números en chino por un altofalante. Ben, que falara en chino non tiña maior misterio, o curioso tería sido que os dixera en galego. Pero a cuestión é que a voz viña dalgunha parte máis alá da outra beira da avenida.  Dun lugar oculto polas árbores. Aquela voz converteuse nos cantos de serea que marcaron o inicio da miña Odisea.

A curiosidade era moi grande e non tiven máis remedio que cruzar a rúa e introducirme polo primeiro camiño que atopei seguindo aquela voz. Para ser sinceros, pensaba que daría cunha barbacoa de empresa na que os traballadores estarían facendo ximnasia ao son dos números. De feito ía rindo pensando no asunto cando de súpeto, ante min apareceu a porta dun zoo. De como pode ser que tras un ano vivindo aquí non soubese que había un zoo tan próximo non teño explicación. O caso é que alí se anunciaban leóns, crocodilos e toda clase de bestas. Curioseei un pouco achegándome ao aramado, pero non conseguín ver nada. A voz dos números saía do interior do recinto, polo que supuxen que debía haber algún espectáculo con animais amestrados. Pousei a bici e agarreime ao aramado para ver se podía coller un pouco de altura e ver algo máis, pero entón vin que o que identifiquei como un homo sapiens taquillensis non me quitaba ollo e engurraba o cello, polo que decidín seguir coa miña ruta para non estresar o animal.

O que pasa é que chegado ese momento eu xa non fun capaz de volver atrás. Pola contra, na dirección do novo camiño soaba música a todo volume, e cando un empeza a explorar é difícil frearse. Así foi como descubrín que tamén alí había un pequeno parque de atraccións, e máis alá, un fermoso lago moi tranquilo onde dunha beira unha familia xogaba cunha cometa e da outra unha parella de recén casados sacaban fotos.

Foi nese momento cando o pensei. "Desde logo Song Shan Lake a veces parece un lugar máxico", dixen para min, e aquel pensamento acompañoume o resto da xornada.

Aparecín entón de novo na estrada principal, pero no meu ánimo xa non estaba a volta a casa, se non unha sede insaciable por descubrir máis. Decidín entón xirar no primeiro cruce e atreverme coa gran aventura, a exploración do gran lago, a busca do auténtico Lago de Song Shan.

Para iso e como quería ver unha zona totalmente nova decidín continuar por unha gran avenida que pensei que nalgún momento se atoparía co lago.

A miña decisión pareceu ser tomada como unha afronta polos deuses gregos, e as nubes deron paso a un gran sol que esmagaba as miñas costas.

De súpeto as árbores desapareceron e aquela travesía por un deserto de asfalto non presaxiaba nada bo. Pero entón dinme conta de que aquela falta de vexetación só podía significar algo. Estaba cruzando unha longa ponte, estaba pedaleando sobre o gran lago de Song Shan.

Despois de algún quilómetro máis, por fin atopei un acceso ao paseo que circula á beira do lago. Introducinme por el e continuei a miña aventura á vez que as nubes volvían tapar o sol. Das máxicas cousas que un pode ver alí, deixádeme que me centre nunha que sendo galego entenderedes que non poida pasar por alto. Entre toda a fauna que alí puiden ver (principalmente libélulas xigantescas), divisei de súpeto un fato de vacas que pastaban tranquilamente. Achegueime ata elas rapidamente, pero cal foi a miña sorpresa cando me din conta de que por moito que me acercaba o seu tamaño non aumentaba. Non era un problema de perspectiva, aquelas vacas eran realmente pequenas, faría falta xuntar a catro delas para facer unha das nosas!

Aqueles animais recordáronme ao país de Lilliput, situado nunha illa habitada por seres diminutos e no que recalou Gulliver na primeira das súas viaxes. E recordei tamén que Jonathan Swift relata que noutra das súas viaxes, Gulliver parou por Xapón de camiño a un daqueles curiosos lugares, polo que non me estrañaría nada que estas vacas tivesen chegado ata o lago desde o país de Lilliput (que seguramente quede cerca desta beira do Pacífico).

Tomei unhas fotos e continuei a miña viaxe.

O sol volvía a descubrirse por momentos e nas zonas sen sombra o sufrimento era unha constante. Conseguir auga converteuse nunha prioridade para min. Non debería ser algo complicado pensei, ao fin e ao cabo isto está cheo de vendedores ambulantes.

Ao final da seguinte curva apareceu un. Estaba sentado ao xeito chino, de crequenas pero apoiando toda a planta do pé. Era un home maior, e nel advertín unha mirada profunda que interpretei como a mirada dun sabio. Baixei a marcha para contemplar o que vendía. Non había auga, pero había un tesouro. Unha desas marabillas que de cando en vez aparecen en China, un sombreiro Mariboro. Como se dun acto reflexo se tratase sorrín e mirei para o vello. El ignoroume por completo e mantivo a súa mirada no infinito.

Contrariado recomecei a marcha, debía atopar auga si ou si. Un par de curvas máis tarde, ante min apareceu unha tenda de bicicletas cunha gran neveira desas de "sírvase vostede mesmo". Achegueime con cautela, pois ben sei que nestes casos de deshidratación os espellismos poden causar malas pasadas, e o que parecía unha neveira ben podería resultar un simple armario ou aínda peor, unha neveira desenchufada. O rapaz que atendía o negocio achegouse ata a min, o seu sorriso ocupáballe o 90% da cara, e miraba para un lado e para o outro como querendo chulearse do internacional que chegara a ser o seu negocio. Pagueille 3 yuans e leveime a botella máis fría que había. Aquela auga fresca sentou ao meu corpo como a apócema máxica aos galos, ou a xelea real a Jimmy Giménez-Arnau.

Mentres descansaba na sombra, ao meu maxín volveu a imaxe daquel vello vendedor ambulante de mirada profunda e do sombreiro Mariboro.  Canto non sería de marabilloso ter captado aquela imaxe para a posteridade!

Subín á bicicleta para continuar a miña travesía, pero entón dinme conta de que o subconsciente traizoarame facendo que xirara á esquerda e volvendo sobre o camiño andado. As gañas de conseguir aquela fotografía guiaban agora os meus pasos.

Cando alcancei o lugar tiven a sensación de que algo cambiara. Se ben o sombreiro Mariboro seguía alí, o vello vendedor de mirada profunda transformárase agora nun home maior de mirada despistada. Vaia, pensei, ou este home é meigo ou o problema de deshidratación que tiña era realmente grave. Decidín parar a bici de todo e poñer pé a terra. Se ben aquel home non era o que eu agardaba, a foto aínda podía valer a pena.

Dirixinme a el para preguntarlle se lle podía sacar unha foto ao sombreiro e outra a el. O home, que ata aquel momento nin me mirara contestoume que si ao primeiro e non ao segundo. Insistín un pouco, pero a contestación final veu desde a outra beira do paseo. A súa muller, que vendía as mesmas cousas do outro lado, non tiña dúbidas: non había foto.

Así que era iso, quedei barrenando, aquela mirada profunda debíase tan só a iso, á incapacidade que tiña aquel home de entender o que lle estaría contando a muller desde o outro lado do paseo naquel instante.

Non vos negarei que me sentín algo decepcionado, onde cría ter visto un meigo atopei a un sufridor. Pero ao mesmo tempo e nun arrebato de solidariedade masculina, decidín que polo menos lle compraría o sombreiro Mariboro.

Cando xa me dispoñía a continuar a marcha e co móbil aínda na man, ocorréuseme que se ben aquel home non quería ser retratado, ben podería exercer de fotógrafo. Así que lle pasei o aparato e posei co meu sombreiro recén comprado diante da bici.

Entón foi cando sucedeu.

A maxia estaba a piques de facerse realidade.

Aquel home de mirada profunda que despois foi despistada abriu completamente a boca e mentres ría comezou a facer xestos cunha man. Quería que eu fixera o signo da vitoria, o signo co que se retratan todos os chinos nas súas fotos de perfil. Eu, levado polo entusiasmo do seu sorriso, aceptei a invitación.

O home devolveume o móbil, e despois dos saúdos de rigor con el e mais a muller, continuei, agora si, a travesía.

Aquela viaxe pasaba xa das dúas horas, e sentín a necesidade de rematar co periplo e volver á civilización. Cando por fin, e grazas ao GPS, conseguín saír ao norte do lago, dirixinme a unha cafetería (que en chino se debe dicir Starbucks, pois non hai outras), e relaxeime nun sofá saboreando unha cunca de café e arrefriando o corpo co aire acondicionado.

Á miña mente volveron as imaxes daquel día, de como a maxia se apoderara del, dos lugares e animais marabillosos que descubrira, e daquela parella de vendedores ambulantes que eu tomara por meigos.

Saquei o móbil do peto e comecei a repasar as fotos. Aquel primeiro lago marabilloso, a familia da cometa, a parella de recén casados, as vaquiñas de Lilliput... e así cheguei ata a miña foto co sombreiro Mariboro.

E entón foi cando me din conta.

Aquel home de mirada profunda que logo confundín cun mísero mortal enganárame. Era un auténtico meigo, e diante miña tiña as probas.

Dalgún xeito que non alcanzo a comprender, aquel home traspasárame os seus poderes máxicos a través do sombreiro Mariboro. Como se dun jedi se tratara, conseguira levantar no aire a un neno tan só movendo os meus dedos ao xeito dun titiriteiro.

Recordo que quedei mirando ao sombreiro por un longo espazo de tempo. Podía ser aquilo certo?

No camiño de volta a casa tiven coidado de non facer movementos bruscos coa man, non quería que ningún neno máis saíse voando.

Ao chegar a casa gardei o sombreiro en lugar seguro e decidín non volver poñelo a non ser por caso de extrema necesidade. Estilo Spiderman, para que nos entendamos, un gran poder carrexa unha gran responsabilidade.

En fin, supoño que a gran maioría de vós a estas alturas pensará que todo isto é só unha historia de ficción, e que de maxia nada de nada.

Paréceme moi ben, pero deixádeme que vos diga unha última cousa: en Song Shan Lake, habelas hainas...

A historia da nena china que me deixou paralizado.

Hoxe é venres e eu acabo de chegar a casa. Comeza a fin de semana.

Os venres ao saír do traballo é moi fácil estar contento. Ás veces penso que os do CIS, en vez de meter cociña ás enquisas, deberían pensar en facer as preguntas o venres á tarde. Claro está que entón sería o enquisador o que estaría traballando, así que quizais o efecto esperado se diluíse. En todo caso, a estas alturas da película nin co mellor chef do mundo conseguirían disimular o descontento.

O caso é que como dicía, os venres ao saír do traballo un está case que obrigatoriamente contento. Hoxe non podía ser menos, así que aproveitando a lixeirísima pendente que domina o percorrido entre a fábrica e a miña casa, deixeime caer coa bicicleta sen apenas dar pedais, aproveitando a inercia e desfrutando do camiño.

Desfrutar do camiño non é algo banal. En si mesmo, esta debería ser a nosa principal preocupación na vida, gozar da viaxe. Que o seu obxectivo é estudar enxeñería química? Máis lle vale desfrutar do camiño, porque como mínimo tardará cinco anos en completar o propósito.

Tanto me concentrei hoxe no camiño, que chegado o momento aminorei a marcha para sacar dunha patada uns restos de ramas que ocupaban parte do carril bici. A manobra en si requiría certa destreza: por unha parte non freei de todo a bicicleta, por outra acompañei o xesto cun xiro de pescozo como só Michael Laudrup sería capaz de facer. Non é que eu pretendese gustarme cunha mirada ao tendido, en realidade xirei a cabeza buscando a cara do ciclista que levaba detrás. Buscaba un xesto amigo, unha desas miradas que che digan "vaia crack meu! non só pedaleas con clase senón que tamén limpas o carril bici dos restos do temporal para facilitarme a circulación... e un momento, ademais tes os ollos azuis!".

O que atopei foi a típica cara de indiferenza do sur de China, esa que di "impórtame un collón, neno". Esta expresión digo que é do sur de China porque segundo me contan, noutras partes que non sufriron a meteórica industrialización deste lugar, a xente mantén o concepto de empatía, ollo, que non necesariamente de simpatía. Por suposto que non todos aquí son así, pero hai un espectro da poboación que acostuman ser homes de entre 25 e 45 anos que nin senten nin padecen. De feito, podes xurar sobre toda a súa familia despois de que non freen para deixarte cruzar nun paso de peóns, que a indiferenza coa que che contestan, só pode ser comparable á dun robot.

Pero hoxe é venres, e se aquel home non quería sorrir, que máis me dá? Ademais, xa habería máis posibilidades. Será por falta de xente en China!

Cando finalmente cheguei ao portal do edificio, dúas avoas desas que suman máis engurras que anos, sentaban nun banco enfronte da porta e ao lado duns bambáns. Á súa beira, un neno e unha nena duns 3 anos atendían ao que as señoras dicían. Cando só me quedaban 30 metros para chegar, as anciás percibiron a miña presenza, levantaron a vista e empezáronme a falar e a facer xestos coas mans para que me achegara. Nunca na miña vida me pasara isto, en China. Así que loxicamente repetín a manobra do pescozo, esta vez buscando á persoa á que ían dirixidas todas esas palabras e xestos. Alí non había ninguén, aquelas señoras falaban definitivamente comigo.

Eu lanceilles o mellor dos meus sorrisos e achegueime mentres repasaba mentalmente o guión do que dicir, que nestes casos redúcese a un "ola que tal", nos casos con máis sorte alcanzo a ampliar ata "traballo en China e son español", e se hai moita moita sorte consigo especificar que son galego. A esas alturas normalmente a xente xa se aburre, ou simplemente ábrese a porta do ascensor e marchan. É o que teñen este tipo de conversacións.

Non rematara de dicir ni hao cando descubrín porque tiñan tanto interese en que me acercara. Aqueles nenos encheran de terra un dos bambáns, e as señoras querían que eu interpretase o papel do policía, esa personaxe común en todas as culturas, que pode pasar de protexer os nenos a detelos e levalos á comisaría se se portan mal ou non acaban o prato de lentellas.

Aceptei o traballo. Non é que me gustase facer de malo, pero sempre me gustou xogar cos nenos. Así que apaguei o sorriso da cara, sinalei ao bambán e dixen "bu hao", literalmente, "non ben". De seguido mirei aos rapaces, mantendo o dedo acusador sinalando á terra.

Non tiven tempo para dicir máis nada, aquela nena comezou a chorar como eu nunca escoitara un pranto. Aquilo era terror puro que lle percorría todo o corpo. Achegouse ao colo da avoa dándome as costas e xa non volveu despegarse. O neno abriu a boca e os ollos tanto que tiven medo de se deixaría de ser chino. As vellas, veteranas nestes asuntos, sorrían cara a min ao tempo que me indicaban coa man que xa me podía ir.

Eu quedei paralizado, nunca oíra un choro así. Non sabía se conseguira dar unha lección á nena, crearlle un trauma, ou convencela de que os estranxeiros somos demos brancos.

Intentei captar a súa atención batendo as palmas, pero aquel pranto era imparable, e lonxe de remitir, aumentaba exponencialmente.

Despedinme como puiden do grupo e entrei ao edificio. Cando cheguei ao meu apartamento, na planta 17, acendín o aire acondicionado e sentei en silencio a descansar no sofá. Pero era imposible, ata esa altura chegaban os choros da nena.

Por iso me decidín a arrancar o ordenador e poñerme a escribir isto, como terapia. Porque se algún día esta nena cruza a fronteira e pode conectarse libremente a internet. Se algún día aprende a ler en galego e atopa o meu blog, quero que saiba, que non era a miña intención provocar nela esa dor. E tamén, que desde logo hoxe recibín unha lección de empatía.

24 horas

Pasaban menos de 24 horas desde o meu regreso, e China volvía conseguilo...

Despois de 4 meses vivindo aquí, un cre que xa está preparado para deixar de sorprenderse. As cousas seguirán sendo estrañas, pero que máis dá que na autopista entre o aeroporto e a túa casa un camión vaia arrastrando a carga pola estrada, ti xa viches cousas peores.

Que importa que un amigo che amose un taser que comprou para levar no coche por se hai problemas. "Ils sont fous ces Romains", pensas. Pero no fondo sabes que aquí véndese de todo e a eles gústalles ter todo, nada novo a estas alturas.

Incluso despois, outro chino amósache a copia do que sería a versión do DNI de Obama en chino. A verdade que isto si que che arranca unha gran gargallada, pero é máis ben porque antes de ensinarche a tarxeta advírteche que aquilo é o seu novo carné de identidade, e claro, ver de súpeto a foto de Obama ten a súa graza. Aínda que sendo xustos, isto non sorprende, tan só é unha broma.

Agora ben, cando hoxe a mediodía encurvaba o meu corpo para proceder á inxestión do meu terceiro prato de noodles en menos de 24 horas, o que menos podía esperar era que a 12 de marzo, polo fío musical do restaurante empezase a soar unha versión china da panxoliña Jingle Bells co refrán en inglés e o resto en mandarín.

Así que mentres me esforzaba en evitar que aqueles longos fideos me saísen polo nariz debido ao ataque de risa, non puiden senón admitir a derrota, e concederlle a China, que pase o tempo que pase, sempre haberá ocasións para que me sorprenda.

A miña experiencia nun hospital chino. Parte I: De como me lesionei.

A última semana de outubro, China me tiña preparada a visita dun vello amigo. Se xa estaba sendo difícil, ou quizais moi moi difícil, aclimatarse a este lugar, o meu corpo decidiu que aínda podían poñerse as cousas algo peor e optou por queixarse ao seu xeito. Así que, por que non celebrar o inicio da miña terceira semana no país con dores no pescozo e nas costas?

Claro está, nesta clase de problemas presumo de non ser un novato. Durante todas as noites daquela semana realicei con rigorosidade unha serie de exercicios para reforzar os músculos comprometidos e deixalos ben estiradiños antes de ir a cama.

E así foi como mellorei, ata que vin ao Doutor Jack (NOTA 1)...

O Doutor Jack é un dos personaxes cos que convivo no meu edificio de traballo e urbanización de vivendas. Unha persoa encantadora, cun sorriso sempre na faciana e un "nihao" na boca. Ademais ten unha particularidade, non fala nin papa de inglés.

Ao doutor coñecino o primeiro venres. Os meus xefes marcharan do desterro en Songshang Lake para atender ás súas familias (e de paso levar a roupa a lavar como só un estudante da USC é capaz de comprender). Os inconscientes que non temos as nosas casas a unha distancia aceptable, fomos cear xuntos para celebrar a volta ao traballo despois da festividade nacional China. A cousa parecía animada, levaban sete días sen verse, e claro, sempre hai que presumir algo diante dos colegas. O restaurante ao que fomos, era un deses que un espera visitar cando xa pasou en China un tempo prudencial para afacerse ás novas bacterias. Pero en fin, para algunhas cousas as terapias de choque funcionan, así que ceei e probei de todo.

Non quero estenderme aquí detallando a clásica liturxia que teñen á hora de decidir onde senta cada un, ou de como hixienizan os pratos con té antes de empezar a comer. Quedará para outro día. Porque o esencial desa noite é que en toda aquela mesa de polo menos 10 persoas, o único que non chapurreaba nin o máis mínimo de inglés era o Doutor Jack. Así que había 8 persoas dominando a situación, e logo estabamos o doutor e eu.

Pero claro, dun doutor un sempre espera unha análise crítica da situación. Unha mente capaz de dar un paso atrás para ver o problema en conxunto e tomar as decisións adecuadas que o resolvan. E abofé que as tomou. Non pasaramos da primeira cullerada de sopa e o doutor xa colocara ao seu carón un litro de cervexa.

O alcohol! ese gran aliado da comunicación, moito ten axudado en reunións internacionais.

Aquela mesa redonda na que, insisto, todo o mundo tiña un sitio asignado segundo a "importancia", o doutor cadrara xusto en fronte miña, e a base de "ganbei", "cheers" e "salud" demos boa conta ente os dous da cervexa.

Na volta a casa, o destino quixo que nos tocara no mesmo coche. Aquí a min trátanme como a un xigante. Sempre me deixan diante, de copiloto, para que estire as pernas. Na parte de atrás, o doutor Jack ía realmente animado. O seu inglés non mellorara nada, pero da timidez non quedaba nin rastro. A través da condutora, que falaba inglés, contoume que era doutor en enxeñería química. "Vaia por Deus! —pensei—. Agora entendo o da cervexa". Aproveitou tamén o traxecto para darme a súa tarxeta, momento no que eu sufrín pola súa saúde física. Nun país no que o frenazo está á orde do día, estirar os brazos ao mesmo tempo que se inclina a cabeza para entregar unha tarxeta non é precisamente o máis seguro.

E foi xusto nese momento cando oín as palabras máxicas...

O certo é que eu levaba un tempo co piloto automático posto. Estaba máis atento a mirar á fronte —e meterme na película de acción da que eramos parte na estrada—, que ao que se ía dicindo no coche. Pero de súpeto todo cambiou. "O doutor di que lle gusta moito xogar ao baloncesto, e que cando queiras que o chames ao teléfono da tarxeta para ir xogar á pista que hai na urbanización".

Ao día seguinte convencín ao meu compañeiro de traballo para que chamara ao Dr Jack, que eu xa dera en rebautizar como Dr. J.

Sobre a pachanga que botamos aquela tarde direi que foi unha mestura de sensacións. Por unha parte era como sentirse Michael Jordan. Picaban nos caneos, renunciaban ao rebote cando vían que te acercabas, non intentaban nin saltar para poñer un tapón... Pero ao mesmo tempo non me entraba un mísero tiro, e inexplicablemente, eles tiraban unhas pedras a ras de canastra cunhas porcentaxes de acerto dignas dun estudo de doutorado en física clásica.

Con todo saín contento. Levaba alí catro días e xa estaba establecendo as bases para "a pachanga de baloncesto". Só faltaba poñerlle o apelido: diaria, semanal...

Podo dicir que fixen honra ao dicionario da RAG.

Pero as cousas nunca son tan fáciles. Durante os días seguintes achegueime pola pista algunhas tardes despois do traballo. Pensaba, quizais estea o Dr. J, ou quizais estean xogando algúns rapaces e poda mendigar algo de deporte.

Pero o que atopaba eran unhas pachangas con varios equipos fóra agardando a súa quenda. Resultou que o deporte preferido da xente de Dongguan é o baloncesto, e durante todas as tardes se xuntan nas canchas para xogar. Para ser xustos, debo dicir que o nivel que teñen é bastante máis alto que o que atopei o primeiro día. Con todo, a teima de tirar a canastra sen darlle parábola é algo común a todos os xogadores.

Como solución optei polo clásico paseo diante deles botando o balón, a ver se algún me fichaba, pero non o debín facer moi ben. Ademais, alí había unha cantidade de xente agardando enorme, e o doutor, o meu enlace co baloncesto chino, nunca estaba por alí.

Despois chegarían as dores de pescozo e costas e xa nin a botar o balón baixaba. Ata que, como dixen ao empezar esta historia, o Dr. J volveu á escena...

Foi de novo un venres. O meu compañeiro de traballo non podía levarme a casa ao finalizar a xornada, así que se encargou de buscarme un sitio no coche da mesma rapaza do día da cea. E de novo, como un regalo do destino, sentado atrás estaba o Dr. J.

A rapaza, que todo hai que dicilo, fea non é, preguntoume que ía cear. Eu contesteille que non tiña nada planeado, que estaba aberto a todo tipo de suxerencias. "Que ben —dixo ela—, porque o Doutor Jia acaba de dicirme que quere invitarche a cear. Así que xa vos deixo diante do restaurante que eu quedei cunhas amigas". Algún día conseguirei o récord de que pasen de min mulleres dos cinco continentes e algún pingüín emperador.

Nos locais que rodean a nosa urbanización, abriron desde que eu cheguei moitos negocios novos, sobre todo restaurantes. Algúns con moi boa pinta, o cal segundo o meu compañeiro de traballo é sinónimo de comida picante. Aínda así non estaba preocupado, a rapaza explicáralle ao doutor que eu non era un gran afeccionado aos picantes, sobre todo de noite, e o doutor dixo que el igual.

Os restaurantes adoitan ter unhas enormes cristaleiras para que vexas o felices que son os clientes, e diante dunha delas quedei eu parado pensando en que pedir de cear. Pero entón dinme conta que o meu anfitrión continuara sen parar, dera a volta á esquina e agardaba por min enfronte a un local coa fachada totalmente aberta á rúa. Dentro, os clientes amoreábanse en mesas colocadas en ringleiras ao xeito das pulpeiras, e na parte dereita da entrada, unha señora nun pupitre repartía tíckets como os da carnicería do súper, para esperar a quenda.

O doutor pagou por dous números e invitoume a sentar nunha mesa. Dous potentes ventiladores sacaban como podían a calor que naquel pequeno local xeraban a cociña e os clientes. De entre o ruído, cada pouco tempo emerxían as potentes voces das camareiras, buscando aos propietarios dos últimos pratos preparados. Pouco tardaron en soar os nosos números. O doutor levantou enerxicamente o brazo ao tempo que berraba, a comida estaba servida.

 

Fideos chinos con algas, tofu, cacahuetes e uns cogomelos que parecen spagheti. Todo bañado nunha saborosa sopa de cor marrón.

O seguinte que ocorreu foi o clásico intento comunicativo. Eu quería practicar chino e el inglés. Ao final ningún conseguiu mellorar en nada, pero atopamos un lugar común, o baloncesto. Deste xeito, o que si logrei foi o compromiso para tirar unhas canastras ao día seguinte pola tarde.

Deste xeito chegou o día de autos. O certo é que cando me preparaba para baixar a xogar estaba un pouco preocupado. Durante a semana fixera exercicios de rehabilitación todas as noites e as dores melloraran moitísimo. Con todo, aínda sentía algo de dor no pescozo e lado dereito das costas. En fin, pensei, por tirar un pouco a canastra non vai pasar nada.

Xa na pista, e despois dun pequeno quecemento, decidín introducir ao Dr. J no xogo do 21. Máis que nada porque o que non pode ser na vida é ir facer deporte e que non haxa un gañador. Eu estaba alucinando cos pedrolos que largaba e como acababan entrando. E xusto cando estaba no medio dunha gloriosa remontada a base de tiros libres estilo Bodiroga, chegan tres rapaces e póñense a xogar na mesma canastra.

O caos organizado, isto é China señora!

Eu miraba para o doutor sen entender moi ben a situación. Na canastra de enfronte había un só home xogando, pero estes tres rapaces preferiron vir a interromper o noso xogo.

Como sexa que me teño por un home de ciencia, decidín tomar cartas no asunto e loitar contra a entropía. O resultado foi unha pachanga na que o doutor, o home solitario e eu enfrontámonos aos rapaces.

En fin, cando digo que eran rapaces, refírome precisamente a que eran uns adolescentes que me chegaban a min polo peito e pesarían como moito 60 kg. Ademais só un deles tiña maneiras. O resultado foi un anaco de tempo divertido no que quizais abusamos un pouco. Pero ao final o meu corpo dixo basta e empecei cunhas pequenas molestias. O mellor sería parar, pero...

 Pero entón empezaron a aparecer tipos que eu recoñecín. Eran os que organizan as pachangas diarias nese mesmo lugar. Non podía marchar, pero tampouco podía quedarme a xogar contra eles. Adoptei a que pensei era a mellor solución. Dixen que tiña que marchar pero que podiamos acabar a historia cunha partida rápida a 5 puntos. E así foi. Aproveitei para lucirme cun par de entradas a canastra con posterior mirada á grada. Os clásicos xogos xestuais para advertirlles, "volverei, e vós seredes os seguintes!".

Loxicamente cando cheguei a casa a chulería xa me pasara totalmente. Ese sábado acabara xa para min e a penas eran as sete da tarde. As molestias convertéranse en fortes dores e o resto do fin de semana nunha travesía polo deserto ata chegar ao luns, o día que visitei o Hospital de Mediciña tradicional China de Dongguan.

Porque aínda que pareza mentira, cando me sentei a escribir isto a intención non era outra que a de describir algo a experiencia no hospital.

Pero en fin, isto estase facendo moi longo, así que o desenlace da historia quedará para unha segunda parte.

Aínda así e a modo de spoiler para a familia, agora estou moito mellor, non se me preocupen.

NOTA 1: loxicamente o de Jack é un nome falso, iso si, o real tamén empeza por J. Ademais eu aquí ando algo Lost de momento, así que ter ao Doutor Jack cerca sempre reconforta. (Aclaración para o 90 % dos meus lectores, é dicir, para a familia: o Doutor Jack é o protagonista da serie Perdidos, Lost en inglés).

Agárrate que veñen curvas. Consellos para sobrevivir ao tráfico en China.

Cando fixen o erasmus en Milán, a organización ESN recibiunos cunha festa na que proxectaron un vídeo cheo de estereotipos sobre as diferenzas entre os italianos e o resto de europeos. A parte central e que máis sorrisos espertou foi a relativa ao xeito de conducir duns e doutros. Aparentemente, Italia estaba chea de trucos e artimañas que rachaban coa suposta corrección europea, facendo que o seu estilo de conducir fose diferente.

Pois ben, sinto dicirlles aos italianos que nada máis lonxe da realidade.

O que os italianos fan son xogadas, trece catorces que dicimos en Vilagarcía: adiántome por aquí, fago isto que está prohibido aproveitando que non me ve ninguén... En fin, as clásicas imprudencias que todos en menor ou maior medida (aceptarei que os italianos se sitúan no extremo superior do intervalo) fixemos nalgunha ocasión.

Agora ben, isto si que é outra historia. China está sen dúbida na Champions League da condución hardcore. O famoso "caos organizado", do que darei conta nunha futura entrada do blog. É tal o nivel de diferenza, que me permite escribir unha clasificación coas mellores xogadas que teño visto polas tranquilas rúas de Songshan Lake.

Así que querido lector, escolle unha desas cancións que acompañan as reportaxes dos rankings cos mellores goles da temporada, reprodúcea no youtube ti que podes, e prepárate a gozar co TOP 5 da condución estilo China.

5. Hai que conducir sempre coa man dereita sobre a bucina.

Quizais sexa a razón de que todos os coches sexan automáticos. Pola súa parte, a man esquerda ten que ir sempre preparada sobre o mando dos focos para poder facer brillos coas luces de longa distancia. Esta disposición fai que o uso dos intermitentes se reduza a ocasións extraordinarias, quedando relegados, case en exclusividade, para indicar que se vai aparcar. Así que para os cambios de carril emprégase a combinación luces-bucina.

4. O coche sempre ten preferencia.

O cuarto lugar da lista está reservado para a regra máis útil a ter en conta para o europeo que viaxa a China. Explícome, dá igual que nunha rúa de catro carrís ti estes cruzando por un paso de peóns, non haxa apenas tráfico e o fagas a boa velocidade. No momento no que apareza un coche, aínda que poida cambiar de carril para sortear a túa traxectoria, nunca nunca nunca vai tocar o freo e deixarte pasar. Con sorte avisará tocando a bucina. Así que o que tes que facer é parar á altura da liña que separa os carrís, deixar que pasen os coches a escasos centímetros túa, e cando teñas ocasión, continuar ata alcanzar por fin a beirarrúa.

3. Só esta permitido respectar os semáforos.

Está é a principal norma que regula o tráfico. Loxicamente, como se explicou no punto anterior, afecta aos pasos de peóns, que non son necesarios de respectar senón todo o contrario. Pero tamén afecta ao resto de sinais horizontais e verticais. A modo de exemplo, nun cruce ou carril de incorporación, non é necesario facer stop ou ceder o paso, tan só basta con cumprir o seguinte punto desta lista.

2. Se o fas lento, vale.

Isto é o que máis me sube a adrenalina. Dá igual do que se trate: un cambio de sentido, incorporarse á circulación, conducir un treito por dirección prohibida... dá igual. Ninguén se enfada, como moito soará algunha bucina e verás brillos polo aire. Non fai falta que manobres rápido para molestar menos. Todo o contrario, a clave está en mover o coche moi lentamente. Os demais simplemente adecuarán algo a súa velocidade e hoxe por ti mañá por min.

.

.

.

E no número 1,

.

.

.

1. En caso de accidente, sinaliza.

O de mover o coche a unha beira da calzada para que non moleste mentres cambias a roda xa é máis discutible. Pero sinalizar si, por suposto. E se non tes os triángulos a man, un pequeno bidón vermello e un par de ramas valen para saír do apuro.

Que tes que cambiar a roda do camión no me dio da estrada...

...moi ben, pero non olvides sinalizar.

O marco: Songshan Lake

Dicía Carlos Saa, profesor de química orgánica na Universidade de Santiago, que a clave está na base, en construír a pirámide do teu coñecemento mantendo sempre os cimentos no mellor estado posible. El referíase á química orgánica, pero o certo é que a idea dun marco sólido sobre o que empezar a construír algo é extrapolable a todos os ámbitos da vida.

Recordo que cando me decidín a vir a China, un dos primeiros contidos que caeron, neste caso, nos meus oídos, foron unha serie de podcast da bbc nos que un experto en China, Martin Jacques daba a súa opinión sobre o xigante asiático. A idea principal que desenvolve o autor é a de que non hai que entender China como un país ao uso, como unha nación europea vaia (se é que isto existe). Para el, China máis que un estado-nación é un estado-civilización. Un lugar onde poden convivir sistemas económicos radicalmente diferentes baixo o mesmo goberno. (Se queredes escoitar os podcast, pinchade aquí e baixade ata outubro de 2012).

Se eu quero falar algo de China a través da miña propia experiencia, o lóxico é que empece por recoñecer que a miña propia experiencia é primeiro moi subxectiva, e segundo moi limitada a unha realidade especial, a un lugar diferente, a Songshan Lake.

Polo tanto... Aviso a navegantes: cando falo dos chinos en xeral, refírome aos meus chinos en particular. Digamos que son deses obsesionados coa teima de explicar o global a través do local.

Insisto nisto porque se xa é difícil reflexionar sobre un lugar ou grupo de individuos, xa non falemos de algo tan grande como China.

Así que, que é Songshan Lake?

Mapa de Songshan Lake. En pequeno, abaixo á dereita pode verse o de Dongguan City.

Songshan Lake é unha das vilas ou distritos que conforman Dongguan City. O curioso deste lugar é que para empezar non aparece como un dos distritos de Dongguan na Wikipedia!

Cal é a razón? Pois que o goberno local decidiu fabricar unha vila da nada para atraer inversión a Dongguan (unha cidade que non tiña precisamente boa reputación no pasado). Así que onde antes había un lago e un bosque subtropical, o que agora hai son estradas de 4 carrís de circulación en cada sentido, vexetación subtropical perfectamente ordenada nas beirarrúas e parques, un carril bici e unha senda peonil que percorren á beira do lago maior; McDonalds, KFC, Pizza Hut e toda clase de restaurantes chinos en zonas comerciais último modelo; enormes urbanizacións de edificios con seguridade privada, un parque empresarial científico-tecnolóxico centrado en desenvolver produtos de alto valor engadido e base tecnolóxica (onde eu traballo); e entorno a uns cen mil habitantes chegados de todas partes de China agás desta. Ah claro, e por suposto todo isto foi creado en menos de 10 anos.

En fin, creo que con esta breve descrición xa temos unha base sobre a que ir contando historias.

Un saúdo a todos desde o salvaxe leste!

Vista de Songshan Lake co autor do blog escarallando a panorámica e co sol dándolle na cara para adaptarse rápido ás costumbres locais no que a apertura ocular se refire.

Vista de Songshan Lake desde a ponte que cruza o lago maior.