Hoxe é venres e eu acabo de chegar a casa. Comeza a
fin de semana.
Os venres ao saír do traballo é moi fácil estar
contento. Ás veces penso que os do CIS, en vez de meter cociña ás enquisas,
deberían pensar en facer as preguntas o venres á tarde. Claro está que entón
sería o enquisador o que estaría traballando, así que quizais o efecto esperado
se diluíse. En todo caso, a estas alturas da película nin co mellor chef do mundo conseguirían disimular o
descontento.
O caso é que como dicía, os venres ao saír do
traballo un está case que obrigatoriamente contento. Hoxe non podía ser menos,
así que aproveitando a lixeirísima pendente que domina o percorrido entre a
fábrica e a miña casa, deixeime caer coa bicicleta sen apenas dar pedais,
aproveitando a inercia e desfrutando do camiño.
Desfrutar do camiño non é algo banal. En si mesmo,
esta debería ser a nosa principal preocupación na vida, gozar da viaxe. Que o
seu obxectivo é estudar enxeñería química? Máis lle vale desfrutar do camiño,
porque como mínimo tardará cinco anos en completar o propósito.
Tanto me concentrei hoxe no camiño, que chegado o
momento aminorei a marcha para sacar dunha patada uns restos de ramas que
ocupaban parte do carril bici. A manobra en si requiría certa destreza: por
unha parte non freei de todo a bicicleta, por outra acompañei o xesto cun xiro
de pescozo como só Michael Laudrup sería capaz de facer. Non é que eu
pretendese gustarme cunha mirada ao tendido, en realidade xirei a cabeza
buscando a cara do ciclista que levaba detrás. Buscaba un xesto amigo, unha
desas miradas que che digan "vaia crack meu! non só pedaleas con clase senón
que tamén limpas o carril bici dos restos do temporal para facilitarme a
circulación... e un momento, ademais tes os ollos azuis!".
O que atopei foi a típica cara de indiferenza do
sur de China, esa que di "impórtame un collón, neno". Esta expresión
digo que é do sur de China porque segundo me contan, noutras partes que non
sufriron a meteórica industrialización deste lugar, a xente mantén o concepto
de empatía, ollo, que non necesariamente de simpatía. Por suposto que non todos
aquí son así, pero hai un espectro da poboación que acostuman ser homes de
entre 25 e 45 anos que nin senten nin padecen. De feito, podes xurar sobre toda
a súa familia despois de que non freen para deixarte cruzar nun paso de peóns,
que a indiferenza coa que che contestan, só pode ser comparable á dun robot.
Pero hoxe é venres, e se aquel home non quería
sorrir, que máis me dá? Ademais, xa habería máis posibilidades. Será por falta
de xente en China!
Cando finalmente cheguei ao portal do edificio,
dúas avoas desas que suman máis engurras que anos, sentaban nun banco enfronte
da porta e ao lado duns bambáns. Á súa beira, un neno e unha nena duns 3 anos
atendían ao que as señoras dicían. Cando só me quedaban 30 metros para chegar,
as anciás percibiron a miña presenza, levantaron a vista e empezáronme a falar
e a facer xestos coas mans para que me achegara. Nunca na miña vida me pasara
isto, en China. Así que loxicamente repetín a manobra do pescozo, esta vez
buscando á persoa á que ían dirixidas todas esas palabras e xestos. Alí non
había ninguén, aquelas señoras falaban definitivamente comigo.
Eu lanceilles o mellor dos meus sorrisos e
achegueime mentres repasaba mentalmente o guión do que dicir, que nestes casos redúcese
a un "ola que tal", nos casos con máis sorte alcanzo a ampliar ata "traballo
en China e son español", e se hai moita moita sorte consigo especificar
que son galego. A esas alturas normalmente a xente xa se aburre, ou simplemente
ábrese a porta do ascensor e marchan. É o que teñen este tipo de conversacións.
Non rematara de dicir ni hao cando descubrín porque tiñan tanto interese en que me
acercara. Aqueles nenos encheran de terra un dos bambáns, e as señoras querían
que eu interpretase o papel do policía,
esa personaxe común en todas as culturas, que pode pasar de protexer os nenos a
detelos e levalos á comisaría se se portan mal ou non acaban o prato de
lentellas.
Aceptei o traballo. Non é que me gustase facer de
malo, pero sempre me gustou xogar cos nenos. Así que apaguei o sorriso da cara,
sinalei ao bambán e dixen "bu hao",
literalmente, "non ben". De seguido mirei aos rapaces, mantendo o
dedo acusador sinalando á terra.
Non tiven tempo para dicir máis nada, aquela nena
comezou a chorar como eu nunca escoitara un pranto. Aquilo era terror puro que
lle percorría todo o corpo. Achegouse ao colo da avoa dándome as costas e xa
non volveu despegarse. O neno abriu a boca e os ollos tanto que tiven medo de
se deixaría de ser chino. As vellas, veteranas nestes asuntos, sorrían cara a min
ao tempo que me indicaban coa man que xa me podía ir.
Eu quedei paralizado, nunca oíra un choro así. Non
sabía se conseguira dar unha lección á nena, crearlle un trauma, ou convencela
de que os estranxeiros somos demos brancos.
Intentei captar a súa atención batendo as palmas,
pero aquel pranto era imparable, e lonxe de remitir, aumentaba
exponencialmente.
Despedinme como puiden do grupo e entrei ao
edificio. Cando cheguei ao meu apartamento, na planta 17, acendín o aire
acondicionado e sentei en silencio a descansar no sofá. Pero era imposible, ata
esa altura chegaban os choros da nena.
Por iso me decidín a arrancar o ordenador e poñerme
a escribir isto, como terapia. Porque se algún día esta nena cruza a fronteira
e pode conectarse libremente a internet. Se algún día aprende a ler en galego e
atopa o meu blog, quero que saiba, que non era a miña intención provocar nela
esa dor. E tamén, que desde logo hoxe recibín unha lección de empatía.
